FacebookTwitter

HOE JE JEZELF 22 EURO KUNT BESPAREN

DOOR INGRID VAN DIJK

Op een donderdagmiddag einde dag begaven vriendin Noëlle en ik ons naar de bioscoop.

We hadden zin in een goeie film en L’Avenir werd de keuze. Eerlijk gezegd ook omdat we onder de indruk waren van de vele sterren die de film had gekregen van Volkskrant, Trouw en NRC.

The Movies, rood pluche, lekker rustig en een mooie plek. Wat kon ons nog gebeuren. Helemaal niks. 

Het kan aan ons hebben gelegen maar in de film gebeurde ook… helemaal niks.

Nou ja niks. We keken bijna twee uur lang naar een vrouw van zestig. Nathalie Chezeaux (Isabelle Huppert), docente filosofie, na 25 jaar huwelijk verlaten door haar man voor een jongere vrouw, mantelzorger voor haar dementerende moeder die uiteindelijk overlijdt. Dus genoeg reden voor een willekeurig mens om danig, of in ieder geval enigszins, van streek te raken.

Maar wij zagen geen emotie. Wel een vrouw die maar doorging en na elke ellendige mededeling koel bleef. Bah. Dat irriteerde mij hevig. Is dat het nieuwe 60? Te hard werken, seksloos, weinig emotie en gewoon maar door- en doorgaan?

Wij vielen letterlijk in slaap van deze vrouw.

Als je dan toch gaat: Hoera voor de kat in deze film. Die was een stuk eigenzinniger.

 

Ben je het absoluut oneens met bovenstaande. Reageer!

(Check de bioscoop in de buurt voor de programmering). 

Schrijf reactie (2 Reacties)

Wijnproeverij met wijnen uit unieke Zuid Franse wijnstreek

 

 

Op donderdag 20 oktober 2016  organiseert Wat Nou 60 een unieke wijnproeverij! 

Al een flink aantal jaren importeert een enthousiaste groep zestigers zelf wijnen uit een uniek, Zuid Frans gebied dat de Languedoc-Roussillon en een stukje Rhônegebied omvat. Wat begon als een hobby is danig uit de hand gelopen en nu kiezen zij uit het aanbod van wel 1000 wijnmakers uit die regio, elk jaar een stuk of 30 wijnen. 

Deze wijnen kunnen vervolgens worden besteld door iedereen die lid is van de groep 'Vrienden van Foncalieu. Een paar maanden later levert een serie vrachtauto's deze wijnen dan af en kun je je bestelling ophalen. 

Naast het feit dat het heerlijk is dat een groep enthousiaste liefhebbers een mooie voorselectie maakt (wij van Wat Nou 60 drinken al jaren deze wijnen!) zijn de prijzen ook nog eens uitermate vriendelijk. 

Uniek kans om unieke wijn te proeven

Tijdens deze wijnworkshop heb je de uniek kans om een selectie uit het aanbod van deze 'Vrienden van Foncalieu' te proeven. Je proeft wijn uit de verschillende streken en van verschillende druiven. Het assortiment omvat witte-, rode- en rosé-wijnen. De proeverij is uitermate toegankelijk en zonder bla-bla. Naast lekker proeven is er tijdens deze proeverij ook aandacht voor de combinaties van de wijnen bij specifieke gerechten. 

Uiteraard kan iedereen zich aanmelden (gratis en zonder koopverplichting) als Vriend van Foncalieu en dan krijgt je de jaarlijkse nieuwsbrief met bestellijst thuisgestuurd. 

Kortom een leuke wijnworkshop! Meld je snel aan, er is plaats voor 20 personen.

Locatie:         River Garden B&B in Zaandijk

Datum:          Donderdag 20 oktober van 20.00 tot 22.30 uur 

Kosten:         € 10 per persoon

Aanmelden:  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Schrijf reactie (0 Reacties)

Toch gek, zo'n ouderwetse verzekering

Door Margreet Hagdorn

De afgelopen, pak weg, 10 jaar is meer dan duidelijk geworden hoezeer onze maatschappij aan het veranderen is. Het aantal 50 plussers stijgt, het aantal eenpersoonshuishoudens onder die groep ook. De familieverbanden veranderen en daar komen nieuwe verbanden voor in de plaats. Vriendschappen zijn ongelofelijk belangrijk geworden, vaak staan vrienden en vriendinnen dichterbij dan familie. We zorgen voor elkaar, helpen elkaar en zijn ontroostbaar als er iemand ziek wordt of overlijdt. En dat brengt me op het volgende: waarom zijn verzekeringen daar nog niet op ingesteld? Als een hele dierbare vriend plotseling overlijdt, kom je terug van vakantie of annuleer je je reis. Kans on restitutie via je annuleringsverzekering: nul. Alleen bij annulering vanwege familieomstandigheden krijg je geld terug. En dat terwijl, zoals gezegd, vrienden vaak minstens zoveel voor je betekenen als je familieleden. 

Verzekeringen, kom op, verzin hier iets op. Maak een flexibele annuleringsverzekering waarbij je een aantal mensen mag benoemen die onder dezelfde voorwaarden vallen als nu familie. Een aantal namen dat je jaarlijks mag wijzigen want soms stoppen relaties of vriendschappen en komen er andere voor in de plaats. De maatschappij is veranderd, onze relaties ook. Nu nog de verzekeringen. 

Schrijf reactie (0 Reacties)

Alles op z'n kop

Door Margreet Hagdorn

 

Een van de allerdierbaarste mannen in mijn leven is ziek, erg ziek. De diagnose kwam afgelopen zomer en zette de wereld op zijn kop. De schrik en de angst waren ongekend heftig, de emoties waar mee gedeald moest worden rauw. Een eenzaam en uiterst persoonlijk pad waarvan je weet dat op datzelfde moment tienduizenden andere mannen en vrouwen in Nederland het ook gaan. Want kanker is een fors om zich heen slaande ziekte en er zullen weinig mensen zijn die er op een of ander manier niet mee te maken hebben. Het is een raar idee dat zoveel mensen op hun eigen manier een weg vinden in de chaos en angst die gelukkig vaak, maar soms ook niet, uiteindelijk tot genezing leidt. 

Blij met Nederlandse gezondheidszorg

Ikzelf ontdek onverwachte en ook mooie dingen tijdens dit proces. Natuurlijk, chemo is vreselijk zwaar, kaal worden best een dingetje en als naaste machteloos aanzien hoe iemand zich heel ellendig voelt is afschuwelijk. Maar dat is niet het enige. Ik zag ook wat een geweldige gezondheidszorg we in Nederland hebben. Er valt best veel aan te verbeteren, maar toch, er wordt goed voor je gezorgd en het wordt door de verzekering betaald. Vertel dit aan een Amerikaan en hij valt van zijn stoel! 

Ik zag artsen en verpleegkundigen die werkelijk elk moment van de dag en de nacht klaarstaan. Ik ontdekte dat chemo geen gif is maar een medicijn en dat een ziekenhuis een plek is waar je wèl naartoe wilt omdat je er beter van wordt. 

Relatie met het leven krijgt nieuw leven

Maar bovenal zag ik de moed om te vertrouwen op genezing. De moed om niet te doemdenken, niet voortijdig vriendschap te sluiten met de dood maar juist je relatie met het leven nieuw leven in te blazen. En te accepteren dat ook dat weer van alles op zijn kop zet en talloze vragen oproept. Mijn vriend gaat het aan, ik doe met hem mee. Het gaat goed!

Schrijf reactie (1 Reacties)

Waarom alles bewaren? Wat wil je er nog mee?

 

Door Koos de Boer

Je hebt twee mensensoorten, waartussen het behoorlijk kan spannen, vaak zelfs binnen één huis of relatie. Aan de ene kant staat het ‘ik bewaar alles voor later’-type en aan de andere kant het ‘gooi toch weg, die zooi’-type. Nu weet ik niet of het aan het voorjaar ligt of aan de vrijmarkt op Koningsdag, dé opening van het zomerse rommelmarktseizoen, maar ik ben als stereotiep ‘bewaar’-type dezer dagen ook eens naar zolder gegaan. Ik zette me op een kruk en keek rond. De boekenplanken, dozen en mappen puilden uit met …, ja met wat? Ik had er jaren niet naar om gekeken. Maar het had wel allemaal met mij te maken. Met mijn vroegere werk, mijn oud-collega’s, met mijn hobby’s en sporten, met mijn schooljaren, kortom met allerlei herinneringen. Bij elk boek, blaadje of prulletje dat ik in handen nam kwamen beelden van toen naar boven. “Wat moet je er nog mee?’, dwong een ‘Gooi toch weg’- type mij me nu eens af te vragen. Met die opdracht ben ik rigoureus aan de slag gegaan en ben ik sinds enige tijd een vaste leverancier bij of de kringloop of de vuilnisstortplaats. Sommige zaken heb ik nog even opzij gelegd voor op Marktplaats of voor de verkoop op een braderie. Maar ja, toen ik laatst bij de Slegte met een stapel boeken aankwam en dacht te scoren met de werken van Soltsenitsjin kon ik die weer mee naar huis nemen, maar ik kreeg wel geld voor een jubileumboekje van de Nederlandse Korfbalbond. Een kompas om op te varen is er dus niet.

Niet bewaren voor je nageslacht!

Ik heb leren luisteren naar dat innerlijke stemmetje dat de echte waarde van het bewaren bepaalt. Voor jezelf. En bijvoorbeeld niet voor je nageslacht, ook een bekend argument van ons ‘bewaar-types’. Ik ken die valkuil uit eigen ervaring, want al jaren bewaak ik vier planken boeken van mijn vader, zonder er ooit een letter in te lezen. Wat daarmee gebeurt? Dat weet ik nog niet. Bij twijfel over mijn eigen spullen heb ik trouwens een mooie tussenoplossing. Neem die vroeger door collega’s geknutselde posters bij een jubileum of afscheid. Ik heb er een foto van gemaakt voor in het digitale archief en vervolgens opgeruimd. Het is inmiddels al flink leeg op zolder en dat geeft ruimte in huis en hoofd. En ik ben nog tevreden over mijzelf ook!

 

Schrijf reactie (0 Reacties)

 

Waarom toch die scheiding tussen oud en jong? 

Door Margreet Hagdorn

Onlangs werd me gevraagd een column te schrijven voor UITdeZaanstreek. Ik schreef over het kleinschalige kunstcentrum in het zeventiende eeuwse Weefhuis in Zaandijk waar ik bestuurslid van ben. Mijn thema was de spannende combinatie van historie met eigentijdse kunst.

Een stukje uit die column:

'Ik ben dol op het contrast tussen oud en nieuw. Want als 'toen' wordt verbonden met 'nu', krijg je levendigheid en houdt het oude zijn recht van bestaan. Shakespeare wordt nog steeds gewaardeerd, juist omdat de stukken het anders worden gespeeld dan 400 jaar geleden, ook al is de tekst hetzelfde. Een mooie vintage jas uit de jaren zestig is spannend als je 'm combineert met een paar eigentijdse schoenen. Een antiek bankje wordt verrassend als je het bekleed met een stof in een moderne felle kleur, een oud schilderij staat prachtig in een strak interieur. En ook op grotere schaal geldt dit: onlangs zag ik een documentaire over het nieuwe Museum voor Islamitische Kunst in Qatar. Het is een adembenemend prachtig, modern gebouw, ontworpen door de wereldberoemde architect I.M. Pei. De tentoongestelde, eeuwenoude Islamitische kunst gaat leven, juist door het contrast met de moderne omgeving.'

Soms zet je eigen schrijfsel je aan het doordenken en dat gebeurde hiermee ook. Want waarom combineren we wel historische gebouwen en eigentijdse kunst met elkaar en lukt het zo slecht om ouderen (historie) en jongeren (eigentijds) met elkaar te combineren? Terwijl ook die combi zo spannend kan zijn. Waarom is die rare scheiding tussen jong en oud toch zo hardnekkig? Waarom gaan we niet veel vaker met elkaar aan het werk, iets nieuws bedenken, plannen ontwikkelen, leuke dingen maken?Natuurlijk zijn er wel samenwerkingen tussen jongeren en ouderen maar dan heeft de senior vaak de rol van coach en dat is nu net wat ik niet bedoel. Ik bedoel een gelijkwaardige samenwerking, samen ideeën ontwikkelen op elk mogelijk gebied. Waarbij de jongere niet neerkijkt op een 'oude lul' en de oudere niet denkt dat hij/zij het eigenlijk beter weet. Waarbij nieuwsgierigheid naar elkaar en de nieuwe mogelijkheden de drijfveer is en niet dat wat je denkt te weten. Architect I.M. Pei geeft het voorbeeld: de man maakt samen met een jong team de meest moderne, revolutionaire gebouwen maar is zelf inmiddels 98. Ikzelf heb eens samen met mijn toen 87-jarige moeder een project gedaan waarbij zij door mij ontworpen sieraden fotografeerde. Het resultaat was adembenemend en haar foto's oogstten alom lof. 

Foto: Caroline Hagdorn
Schrijf reactie (0 Reacties)

Voorkom de spijt van 'had ik maar...'

 

 

 

 

Door Koos de Boer

Met de vraag “Waarop moet ik mij voorbereiden, nu alles in de zorg zo drastisch is veranderd”, nodigde ik in mijn vorige blog uit met suggesties te komen. De mailbox bleef leeg, helaas. Is het letterlijk en figuurlijk nog te ver van het bed? Op mijn eigen persoonlijke verkenningstocht ontmoette ik Jan van den Akker, een Brabander van midden vijftig, voormalig zorgmanager. Hij begreep het wel: “Je bent zo oud als je je voelt en je wilt niet uitgaan van je eigen kwetsbaarheid”. Maar daar voegde hij meteen aan toe: “En dan volgt later de verzuchting: had ik maar..”.

Daarom is Jan een paar jaar geleden de site ‘lekkerthuisblijvenwonen.nl’ gestart. Zijn boodschap:  het is van belang om je tijdig voor te bereiden op het ouder worden. Via de site  krijg je daarvoor de nodige adviezen. Sinds kort is hij een stap verder gegaan. Samen met het Buro Professionalisering heeft hij in kaart gebracht aan welke aspecten je dan serieus aandacht zou moeten besteden. Het gaat niet alleen om wonen. Het gaat ook om je mobiliteit, je veiligheid, je financiën, je leefstijl en voeding, je vrije tijd en- zoals ik vorige keer ook schreef - je sociale netwerk en participatie. Probeer aan de keukentafel over die punten eens in de toekomst te kijken. En daar vervolgens ook nog plannen voor te bedenken.

Dat valt nog niet mee, heb ik ervaren. Want het komt in deze fase van mijn leven nog neer op gissen en dingen veronderstellen. Zo woon ik nu in een rijtjeshuis met slaapkamer en badkamer op één hoog. De kans bestaat dat ik straks de trap niet meer kan. Wat te doen? Het huis aanpassen of verhuizen naar een gelijkvloers appartement? Dat laatste heeft duidelijk zijn consequenties voor mijn sociale netwerk, dus voor de participatie die beleidsmakers zo graag zien. Ik ben dan de mensen kwijt die ik al tig jaren om mij heen heb. Hoeveel tijd is me gegeven om weer zo’n netwerk op te bouwen?

Toch wil ook ik het spijtige ‘had ik maar…’ voorkomen en ben ik aan de slag gegaan met het uitwerken van ideeën. Een serre aan mijn huis koppelen, noteerde ik als eerste suggestie. Wat rigoreuzer is het idee om in de woonkamer op de plaats van de open haard een glazen lift naar boven te laten aanleggen. Ja, bij brainstormen is geen opwelling te gek. Gelukkig heb ik er nu nog de tijd voor.

Je hoeft dat allemaal overigens niet alleen te doen. Jan van den Akker en zijn groep zijn ThuisWoonCoaches aan het opleiden, die bij voldoende belangstelling rechtstreeks of via een gemeente zijn te raadplegen. Daarnaast zijn er wat verantwoord wonen betreft verschillende sites in de lucht. Doe om te beginnen de check op Huistest.nl. De uitkomst zou best verrassend kunnen zijn! 

 

Schrijf reactie (0 Reacties)

Ik laat me de ouderdom niet door de neus boren

Onderstaande column werd door schrijfster Renate Dorrestein (60) uitgesproken op 5 november 2014 tijdens de debattenserie 'Grey Power. Over de kracht van vitale ouderen' in het VUmc te Amsterdam. Wij mogen deze tekst die tot nadenken stemt, publiceren. Meer weten? Klik hier. We zijn uiteraard benieuwd naar ieders mening!

 

Door Renate Dorrestein

Kunnen en willen we ouderdom voorkomen, het onderwerp van vanavond, is een vraag waarvan het zweet mij onmiddellijk uitbreekt. Want deze vraag is een regelrechte bedreiging van een toekomstperspectief dat ik al heel lang koester, namelijk dat ik op een dag eindelijk een oude vrouw zou zijn. Daar heb ik me altijd ontzettend op verheugd. Een jonge vrouw zijn vond ik vaak een behoorlijk onzekere en ingewikkelde situatie, daarna was de fase van een rijpe, volwassen vrouw zijn met gemak de meest veeleisende periode in mijn leven, en vervolgens heeft de overgang naar de middelbare muts die ik nu ben het uiterste van mijn aanpassingsvermogen gevergd. En nu, nog maar een steenworp verwijderd van mijn beloning, wordt mijn welverdiende oude dag onder mijn poten vandaan gezaagd, omdat we de ouderdom blijkbaar moeten kunnen en moeten willen voorkomen.

Dit is een ontwikkeling die trouwens al een tijdje gaande is. Mijn eigen generatie, die van de babyboomers, heeft daar een belangrijke bijdrage aan geleverd. 'Ouwe lullen moeten weg,' zongen wij, 'ouwe lullen moeten weg, ouwe lullen staan alleen maar in de weg. 'Forever young was ons motto. We verklaarden de jeugd superieur en de ouderdom inferieur. En omdat deze generatie altijd een enorm stempel op alles heeft weten te drukken, is het een maatschappelijke werkelijkheid geworden dat de jeugd het primaat heeft en dat iedereen er dus voor moet zorgen om niet oud te worden maar levenslang jong te blijven. Dat begint met de opgave er in elk geval jong uit te zien - zoals u ook kunt opmaken uit het feit dat ik hier op m'n zestigste in een spijkerbroek voor u sta.

Alweer bijna tien jaar geleden publiceerde journaliste Christa D'Suza een spraakmakend artikel in het Britse dagblad The Observer, getiteld 'The rise of age-orexia'. Ze schreef: 'Ik ben niet de enige die gelooft dat het idee om vijftig te moeten zijn, an absolute outrage is. Ik ben niet de enige die ervan overtuigd is dat veroudering je alleen maar overkomt als je zelf zo laks en slonzig bent om dat te laten gebeuren. Joan Collins heeft tot ver in de zeventig hard en met succes aan haar uiterlijk gewerkt. Waarom zou ik niet hetzelfde doen?' Was getekend: 'My name is Christa. I'm an age-orexic.'

Age-orexia, de kwaal die zich de laatste decennia over de westerse wereld heeft verspreid, is niet zozeer de angst voor ouderdom, het is de blatante overtuiging dat je het niet zo ver hoeft te laten komen. Je kunt er zelf wat aan doen. Om te beginnen: grijp naar de botox, laat je oogleden liften,doe een rondje liposuctie en verf je haar. En oh, vergeet je vooral leefstijl niet. Laat de kersenbonbons en de campari staan, klim op die racefiets, ga paaldansen of pak desnoods de Nordic wandelstokken, maar dóé iets. Wees actief, energiek en dynamisch. Anders heb je het aan jezelf te danken. Je bent een loser als je op je zeventigste niet nog steeds springend rondrost, Mick Jagger en Tina Turner lukt dat immers ook, en anders kun je na je pensioen op z'n minst Italiaans gaan leren of een wijnboerderij in Frankrijk beginnen. 

 Het vertonen van de kwetsbaarheden die bij de ouderdom horen, geldt al bijna als een vorm van maatschappelijk ongewenst gedrag. Ik denk dat ik het nog ga meemaken dat bejaarden die de vierdaagse niet uit lopen en al die anderen die er, om welke reden dan ook (door hun genen bijvoorbeeld), niet in slagen om 'succesvol' oud te worden, tot een beschimpte sociale onderklasse gaan behoren waarvoor iedereen, inclusief zorgverzekeraars, de neus ophaalt.

 Dit hele mechanisme wordt nog eens gevoed door de hardnekkige mythe dat we tegenwoordig zoveel vitaler ouder worden dan vroeger. Natuurlijk is het waar dat het laatste deel van ons aardse bestaan nu  anders verloopt dan voorheen, ondermeer doordat onze levensverwachting met jaren is toegenomen. Maar dat betekent in de eerste plaats dat we heel lang, veel langer dan onze vaders en moeders, domweg oud zullen zijn, en dan nu ook nog eens met al die sportblessures.

In een vergrijzende samenleving zou het veel productiever zijn om niet te streven naar de eeuwige jeugd, maar om ons juist te verdiepen in wat het betekent om níet forever young te zijn. Wat kom je allemaal tegen bij het ouder worden? Hoe verschuiven je prioriteiten en behoeften? Hoe ga je om met de beperkingen die de oude dag nog altijd met zich meebrengt, met verlies, of met de last van chronische aandoeningen waaraan je vroeger tenminste nog tijdig overleed? Hoe moet er op zulke zaken beleid worden gemaakt? Wat betekenen ze voor de sociale cohesie, of voor de economie? En moeten we echt maar dóórgaan met eengezinswoningen bouwen als het krijgen en grootbrengen van een gezin allang niet meer een taak is die een heel mensenleven vult?
  

Maar omdat de beleidsmakers van nu nog steeds de babyboomers van toen zijn en dus de uitvinders van de maakbaarheidsgedachte, gaan zij er in optimistische ondernemerstaal van uit dat ouderen tegenwoordig autonome, onafhankelijke zelfontplooiers zijn, die als manager van hun eigen levensloop optreden. En wéér betekent dat dat wie het niet lukt om 'succesvol' oud te worden, uit de boot zal vallen en daar nog liefdeloos om zal worden uitgelachen ook.

Liefde, dames en heren, was een emotie uit lang vervlogen tijden toen de mensen nog niet zeiden dat zestig het nieuwe veertig is. Liefde betekende de diepe genegenheid voor, de welgezindheid tot of de toewijding voor een ander, met als wezenskenmerken: onbaatzuchtigheid en de intentie die ander zichzelf te laten zijn, in plaats van een projectie van onze eigen verlangens. Maar dat terzijde.

Alsof we tegenwoordig niet al lang genoeg op een nieuwe manier oud zullen moeten zijn,horen we bovendien steeds vaker dat wie nu geboren wordt, met gemak de honderd zal halen. Dat heet goed nieuws te zijn. Wetenschappers verdiepen zich al geruime tijd in de vraag hoe ze het jongste deel van ons DNA, dat blijkbaar altijd sluimerend aanwezig blijft, ook in onze ouderdom, voor levensverlenging kunnen inzetten. In de VS. bestaan zelfs al instituten die claimen dat de mens duizend kan worden, het bekendste is de SENS Research Foundation in Silicon Valley van biomedisch gerontoloog Aubrey de Grey.

Duizend jaar, dat staat zo ongeveer gelijk aan het eeuwige leven. Wat zou het voor de wereld betekenen als we allemaal zo oud werden? Ik voorzie maar één gunstige ontwikkeling. Er zou in dat geval waarschijnlijk significant  minder misdaad en geweld voorkomen, want dat zijn overwegend hobby's van jongeren. Van jonge mannen, om precies te zijn - dus om dit probleem op te lossen hoeven we helemaal niet allemaal duizend te worden, we zouden, net zoals ten tijde van Mozes in Egypte al gebeurde, ook gewoon kunnen verhinderen dat er jongensbaby's worden geboren. 

Verder lijkt het mij dat de planeet aarde, nu al overvol, in ernstige problemen raakt als iedereen maar hardnekkig doorgaat met ademhalen, in plaats van bijtijds onder de zoden te verdwijnen. Hoe, alleen al, verbouw je genoeg voedsel voor al die age-orectics? 

In de natuur zijn jonge dieren per definitie talrijker dan hun aftandse soortgenoten, bij de mens is het zeer binnenkort andersom. In de natuur bestaat het concept niet dat de dood zo lang mogelijk moet worden uitgesteld. Want dáár draait het natuurlijk om bij de vraag of we de ouderdom moeten voorkomen: die is in vele delen van de wereld namelijk de grootste doodsoorzaak onder de bevolking -en de gedachte dat wij er op een dag niet meer zullen zijn terwijl die wereld zonder ons gewoon doorgaat met draaien en de bijen doorgaan met honing maken en de vogels met eieren leggen, zonder ons, is voor velen nu eenmaal ondraaglijk. Een vriendin van mij, verder een verstandige vrouw, zei laatst tegen me dat ze het geméén vond dat mensen doodgaan. 'Ik heb nieuws voor je,' zei ik tegen haar. 'Niemand van ons komt hier levend vandaan.'

Een leven zonder het perspectief van ouderdom en dood is een leven zonder reliëf, zonder seizoenen en zonder de urgentie van de voort tikkende tijd. Een leven dat misschien wel zal aanvoelen als een zwart gat. De bedoeling van ons bestaan, lijkt me, is niet dat we op ons tachtigste of straks op ons achthonderdste nog steeds bezig zijn jong te lijken en dezelfde dingen na te streven die we levenslang al hebben nagejaagd. Om het allemaal een beetje interessant en misschien zelfs zinvol te houden, zullen we toch ooit uit een ander vaatje moeten gaan tappen? Als we het menselijk repertoire tenminste ten volle willen beleven. En dat lijkt mij een groter avontuur dan eeuwig jong te zijn.

We moeten, kortom, de ouderdom niet willen voorkomen. We moeten, ergens tijdens de rit, juist in het reine zien te komen met wat ons mens maakt, onze sterfelijkheid. En daarvoor zullen we af en toe de stilte van ons eigen hart moeten durven betreden, in plaats van te willen voorthollen alsof we altijd achttien blijven.

Ook ik hoop natuurlijk gezónd oud te worden. Maar ik hoop vooral dat niemand me de levensfase door de neus boort waarop ik me nu al zo lang verheug: een oud vrouwtje te zijn, en ongestraft excentrieke kleren en rare mutsjes te kunnen dragen, nooit meer naar de sportschool te hoeven, alles te mogen eten wat ik maar wil, te drinken en te roken omdat dat toch niet meer uitmaakt, aan iedereen lak te hebben en de meest boude dingen te kunnen zeggen zonder dat iemand het nog waagt om me tegen te spreken. 

Auteur: Renate Dorrestein - Niets uit deze column mag zonder toestemming worden overgenomen.

Schrijf reactie (0 Reacties)

De kracht zit in het NU, niet in vroeger of later

Door Pauline Meursing

Als je je jarenlang hebt ingezet voor je werkgever, voor je gezin en voor je omgeving, en je passeert de 50 jaar, komt er zeker een moment waarop je je afvraagt: “waarom ben ik hier nu eigenlijk?”. Klopt het nog waar ik mee bezig ben? Past dit leven bij wie ik ten diepste ben? Zingeving, beschouwing, verdieping, confrontatie en herijking zijn dan de zaken die je bezighouden. Zo ging het ook bij mij. En zo kwam het van mijn boek: “Leven vanuit je oorspronkelijkheid” met als subtitel Toon Jezelf Nu. Want NU is het moment om jezelf te tonen, aan de wereld, maar vooral aan jezelf. Dat besefte ik me al heel lang, dat de kracht in het NU ligt en niet in het verleden of de toekomst: aan de ene kun je niks meer doen en de andere is per definitie niet bekend. Maar doe het ook maar eens echt. Dat is andere koek!

 Momenteel krijgen zestigers vaak de boodschap dat ze er niet meer toe doen. Hoe erg is dat! Te oud, te ervaren, te vastgeroest, te grijs, te duur: alle vooroordelen worden uit de kast getrokken. Nu kun je aan de inhoud daarvan niet veel doen, maar wel aan je houding: die is van jou. Dus: als jij je niet laat ringeloren en afschrikken, blijf je in je eigen kracht. En dat is precies wat ik iedereen gun. Daarom is het goed jezelf eens met een heel andere blik te beschouwen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat alle zestigers een waardevolle bijdrage aan de wereld te bieden hebben, al zie je die soms niet meer helder.

Altijd heb ik me al afgevraagd waarom we op school niet les krijgen in ‘leven’ en ‘denken’. Waarom leren we niet hoe groot de invloed is die ons ‘onderbewuste’ op ons heeft en de manier waarop dat onderbewuste ons soms vastzet in ideeën over onszelf? Ikzelf moet al een jaar of 35 geweest zijn, voor ik begreep dat ik zelf aan het roer sta, en dat ik veel meer kon dan ik dacht. Maar dat kun je ook als zestiger ineens beseffen. Het gaat erom dat je wakker wordt.

In mijn boek  “Leven vanuit je oorspronkelijkheid” lees je er een paar voorbeelden van. Maar de mooiste boodschap is dat mensen van welke leeftijd ook, ook zestigers, elke dag kunnen beginnen met een nieuwe visie op zichzelf. Zet je onderbewuste aan het werk door positieve affirmaties en visualisaties (want het onderbewuste reageert op herhaling en beelden) en je weet niet wat je meemaakt. Het komt uit onverwachte hoeken, op onverwachte momenten en uit onverwachte bronnen. Maar er gaat iets gebeuren, dat kan ik je verzekeren.

Over Pauline Meursing

Vorig jaar richtte Drs.Pauline Meursing (1961) haar bedrijf 'Intuïtonem' op. Daarmee wil zij zoveel mogelijk mensen en organisaties ondersteunen in hun zoektocht naar hun specifieke waarde. In Tuï Tonem betekent: binnen jouw eigen toon, energie.

Pauline: 'Jij kunt wat betekenen voor de huidige maatschappij, voor de veranderende werkomgeving en voor jezelf.  Daarin is zoveel mogelijk! Jij doet ertoe, en jij bent nodig: jij bent iemands wens. Besef je dat en voel je uitgenodigd je te openen voor wat er nog voor je komen gaat!'

Het boek “Leven vanuit je oorspronkelijkheid” schreef Pauline samen met Tom Vervuren. Het is geïllustreerd met kunstwerken van Justus Donker en verfraaid met de foto’s van de verre reizen van Marie-Louise Ingelse. Pauline: 'Dit boek is dus een ware coproductie. En dat is precies waar ik zo in geloof: in SAMEN, in elkaar inspireren en enthousiasmeren. En om meer uit elkaar te halen dan dat je in je eentje had gekund.'

Meer weten? Neem dan eens een kijkje op www.toonjezelf.nuof intuitonem.com

Schrijf reactie (0 Reacties)

Waar moet ik me op voorbereiden?

Door Koos de Boer

Ik heb een nieuwe knipselmap (ja, ik lees nog kranten). Daar ben ik mee begonnen omdat het me duizelt als ik lees wat er allemaal verandert in de zorg. Het is bij mij nog niet zover, maar duidelijk is wel dat we de zekerheid van een goed geregelde ‘oude dag’ kunnen vergeten. De Troonrede 2014 bewees dat maar weer eens. De bekende route van eventueel noodzakelijke thuiszorg naar verplegings- of verzorgingshuis is in feite opgeheven. Ik moet me dus zelf voorbereiden, de vraag is alleen: waarop? Allereerst weet ik natuurlijk niet op welke manier ik oud en mogelijk hulpbehoevend zal worden. En nu alle regels op hun kop staan weet ik ook niet aan welke financiële dekking ik moet denken. Moet ik alvast gaan besparen op het leven dat ik nu leid? En van wie word ik straks in de nieuwe thuiszorg afhankelijk? Van familie, vrienden, kennissen, buren, luidt het participatie-credo. Maar willen die dat? Ik denk sommigen zeker. Kunnen die dat? Dat weten zij en ik niet. Maar wil IK dat? Het ‘afhankelijk zijn’ zit me vooralsnog helemaal niet lekker. Gelukkig lees ik nu in een knipsel dat het CNV denkt aan een ‘dienstencheque’ die je op basis van je vermogen kunt aanschaffen om je van gekwalificeerde hulp te kunnen verzekeren. Een ander knipsel schrijft over ‘Beter Thuis’, een online platform voor vraag een aanbod in de zorg. Op deze ‘marktplaats voor ouderenzorg’ worden mensen die tegen een redelijke vergoeding willen helpen in contact gebracht met ouderen die geholpen willen worden. BN-ers als Annemarie Oster en Loes Luca zijn enthousiast!

Er staan veel vraagtekens in dit blog. Logisch alleen al omdat er in de uitvoering van de nieuwe regels nog heel veel onduidelijk lijkt. Vandaar mijn knipselmap. Ik kom hier zeker nog op terug. En ik ben heel benieuwd hoe anderen zich voorbereiden op dit aspect van later. Ik zie de reacties graag tegemoet!

Schrijf reactie (0 Reacties)

Mediteren vond ik stom

 

 

 

 

Door Margreet Hagdorn

Zeker 20 jaar geleden probeerde ik voor het eerst te mediteren. Op een kussentje, benen in lotuspositie en rustig proberen te worden. Er gebeurde van alles, maar rust kwam er zeker niet. Mijn benen deden pijn, mijn nek verkrampte, mijn gedachtes tolden en het heilige sfeertje eromheen irriteerde me mateloos. Ik besloot dat mediteren niets voor mij was. Inmiddels ben ik ouder en een beetje wijzer en heb ik de meditatie herontdekt. Het begon tijdens de yogalessen die  stelselmatig worden afgesloten met 10 minuten zitten en je ademhaling tellen. Een, twee, drie, vier inademen en een, twee, drie, vier uitademen. Niet denken, alleen maar tellen. Dat is moeilijk want gedachtes blijven altijd komen. Maar wat steeds beter lukt, is om ze ook te laten gáán. Als wolken in de lucht. Niet in blijven hangen, niet er iets van vinden, alleen maar constateren dat je de gedachte hebt en 'm weer vrolijk verder laten drijven. Je ene oor in, je andere weer uit eigenlijk. Toen ik merkte dat ik toch wel erg rustig werd van die paar minuten na de yogales begon ik mee te doen aan de 21 Day Meditation Challenge van Deepak Chopra en Oprah Winfrey. Een paar keer per jaar doen ze deze gratis online meditatiecyclus van 3 weken en het is echt fantastisch. Inmiddels doen al mijn vriendinnen 'm ook. Je krijgt elke dag een mail die je eraan herinnert dat je moet mediteren. Je logt op een voor jou geschikt moment in en na een kleine inleiding van Oprah ga je onder leiding van Deepak Chopra himself mediteren. Zeer, zeer aangenaam, toegankelijk en ontdaan van hokus pokus. Je blijkt gewoon op je stoel, achter je computer te kunnen mediteren. Dezer dagen is een nieuwe cyclus begonnen, 'Expanding Your Happiness'. Deepak en Oprah leren je in 21 dagen dat geluk niet afhankelijk is van externe factoren maar in jezelf zit en dat je geluk pas kunt delen als je dat begrijpt. Probeer het uit, de wereld heeft op dit moment veel gelukkige mensen nodig om alle ellende dragelijk te maken. https://chopracentermeditation.com/experience

Schrijf reactie (0 Reacties)

Zorg bieden...mijn moeder kan het. Ik later ook?

Er zijn van die momenten dat je met je neus op de feiten gedrukt wordt. In dit geval die van mijn zorg voor de medemens. Of mijn tekort daaraan. Ik kijk naar mijn moeder. Ze is 72, nog fris en fruitig én enthousiast vrijwilligster.

Ze gaat mee als begeleidster op reisjes voor mensen met een psychische beperking. Het toeval wilde dat ze voor mijn deur werd opgehaald. In de verte zien we het busje vakantiegangers al aankomen. Vrolijk wordt er gezwaaid en gegroet. De andere vrijwilliger, werkzaam geweest in de psychiatrie, en ik rommelen nog wat met de TomTom voor de route naar Texel. We nemen afscheid. En weg zijn ze, mij achterlatend met een dikke brok in mijn keel. Ik voel me onhandig, zelfs een beetje verdrietig over die onhandigheid. En denk: zou ik dit nu ook kunnen? Een week lang geen moment voor mezelf, alles ten dienste van de groep, met een wildvreemde op de kamer slapen? Noem me tuttig maar ik heb dan iets te overwinnen. Het hield mij bezig.

Afijn,  een kleine week later komt het busje weer aangereden. Een nog even frisse, fruitige moeder springt uit de bus. Ik tref een blije groep mensen aan met grootse verhalen. We drinken met z’n allen koffie op het terras en daarna vertrekt het busje weer. Mij dit keer achterlatend met een trots gevoel. Op mijn moeder. Dat flikt ze toch maar mooi. Zij kan dat, die zorg bieden aan de medemens. En ze is natuurlijk niet de enige. Prachtig dat zij deze groep mensen, waarvoor het leven toch al ingewikkeld is, een geweldige tijd heeft kunnen bezorgen. Simpelweg door er te zijn, naar ze te luisteren en door ze te laten genieten van hun vakantieweek. Even weg van de dagelijkse zorgen. Hulde! Ik denk heel voorzichtig dat ik het zou kunnen... misschien nu nog niet maar later wel. Wie weet treed ik nog eens in haar voetsporen.  Eerst nog even oefenen met geduld...

Schrijf reactie (2 Reacties)

Winst door ervaren coaches

door Koos de Boer

Het huidige WK voetbal biedt ons behalve veel voetbalplezier ook belangrijke inzichten. Ik ben in de wereld van de keiharde voetbalbusiness gaan speuren bij de mannen die de echte bijdrages leveren: de coaches. En wat blijkt? Tijdens het huidige wereldkampioenschap in Brazilië zijn er slechts 8 coaches jonger dan 50 en 4 nog geen 55. Maar 20 van de 32 coaches zijn net onder of net boven de zestig. Dat is 62 %! Hier zie je in een oogopslag het belang van ervaring en overdracht: deze coaches brengen zoveel goeds teweeg dat hun ploegen op het WK staan. Waarom bestaat er in 'gewone' bedrijven niet evenveel respect en waardering voor dergelijke ervaring? 

We lezen en horen steeds weer dat je op een bepaalde leeftijd, lees voorbij de vijftig, eerder dan anderen wordt ontslagen en dan nauwelijks meer aan de bak komt. Daar liggen allerlei vooroordelen aan ten grondslag: je zou vaker ziek zijn, minder flexibiliteit hebben en te duur zijn. Het wetenschappelijke onderzoeksbureau De Teldersstichting noemt dat echter korte termijndenken van werkgevers want kennis wordt zo weggegooid, ervaring wordt niet doorgegeven en de continuïteit van een bedrijf loopt gevaar. Dat is toch dom? Met alle kennis en kunde die je in huis hebt zou je als bedrijf misschien wel kunnen  uitblinken en wellicht zelfs winnen. (Louis van Gaal wordt in augustus 64)

 

Schrijf reactie (0 Reacties)

Vrijwilligerswerk in het buitenland

 

 

 

 

Door Margreet Hagdorn

Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van mijn neefje Ties (19). Hij heeft na zijn eindexamen een tussenjaar genomen en doet nu 6 weken vrijwilligerswerk in Nepal. In een kindertehuis in Kathmandu leert hij met HIV besmette kinderen Engels, rekenen en lezen. Iedere keer als ik een update lees, schieten me de tranen in de ogen. Om de manier waarop hij het beleeft en opschrijft, om de schok die de plotselinge dood van een van de kinderen bij hem teweeg brengt en om de wil daarna toch weer iets leuks met de overgebleven kinderen te gaan doen. Ik neem mijn petje diep voor hem af.En het zette me aan het denken. Want waarom zou je iets dergelijks alleen maar doen na je eindexamen? Ties is uitgezonden via Projects Abroad. Deze organisatie heeft 140 projecten verdeeld over alle continenten. En er is GEEN leeftijdslimiet, je bent nooit te oud om vrijwilligerswerk te doen. Je kunt kiezen om binnen je eigen vakgebied als ervaren professional mee te gaan of je kunt besluiten juist iets heel anders te gaan ontdekken. Wil je dit doen bij wijze van spannende vakantie? Kan!. Liever wat langer? Kan ook! De mogelijkheden zijn talrijk. Uitzending via Project Abroad is niet gratis, je betaalt voor de begeleiding ter plekke, de maaltijden en de accommodatie (vaak een gastgezin) waar je verblijft. Wat je ervoor terugkrijgt is een onbetaalbare ervaring! Meer info via Projects Abroad

Schrijf reactie (0 Reacties)

Waarom heb ik als 65-plusser recht op korting?

Misschien word ik straks weggehoond, maar ik waag het erop: ik vind dat we de speciale kortingen voor 65+ niet meer moeten willen. In de trein en de tram, voor het museum, voor film en theater, nou ja, eigenlijk altijd als je ergens langs een loket moet, gaat er voor een 65-plusser een paar euro van de toegangsprijs af. Er zijn speciale passen voor. Soms moet je je legitimeren maar vaak is een grijze haardos al voldoende. Waarom? Het idee stamt geloof ik nog uit de tijd van vadertje Drees, maar die periode ligt inmiddels ver achter ons.

Ik vind dat die kortingen niet aan leeftijd gebonden moeten zijn. En al helemaal niet in de huidige tijd waarin zoveel mensen, ook jongeren, zonder werk zitten. Er zijn grote groepen mensen waar die kortingen goed van pas zouden komen en die vind je door alle leeftijden heen. Natuurlijk ook bij gepensioneerden, maar die hebben in mijn ogen niet het alleenrecht. Nee, ik weet zo een, twee, drie ook niet hoe het dan beter geregeld moet worden en waar grenzen moeten worden getrokken. Want een ik-heb-weinig-inkomen-pas is natuurlijk ook vreselijk. Daarom doe ik graag een oproep om hieronder te reageren. Wie heeft een mooie oplossing voor deze kwestie? door Koos de Boer

Schrijf reactie (3 Reacties)

Gezondheid: geluk+eigen verantwoordelijkheid?

 

 

 

Door Margreet Hagdorn

We hebben het er op deze site vaak over: zestig jaar is verre van uitgeblust. En gelukkig maar, want we willen, en we moeten nog heel veel doen. Voorwaarde voor een actief leven is wel een goede gezondheid en daar geven we op deze site tips voor. In de hoop dat elke eind vijftiger- begin zestiger het heft in eigen hand neemt en zo gezond mogelijk gaat leven. Want ik geloof er heilig in dat je zelf veel kunt doen om fit ouder te worden. Veel.... maar niet alles, je hebt ook een beetje geluk nodig. Afgelopen tijd werd ik weer eens met mijn neus op het feit gedrukt dat dat geluk niet vanzelfsprekend is. Lieve vrienden met hartproblemen, een vriend met een hersenbloeding, twee familieleden met kanker, het hield niet op. Het hoort bij onze leeftijdsfase: de ernstige ziektes komen dichterbij. En dat zette me aan het denken. Want in alle gevallen zijn dit mensen met een gezonde leefstijl. Met best een glas wijn en een bitterbal af en toe, maar ook met sport en veel groente. Garanties op gezondheid krijg je dus niet met een gezonde leefstijl. Is dat reden om de broccoli dan maar in te ruilen voor frieten met mayo, onder het mom: een goede gezondheid kun je toch niet afdwingen? Nee, wat mij betreft niet. Ik blijf balanceren op de grens tussen verantwoordelijkheid nemen voor mijn gezondheid en tegelijkertijd accepteren dat gezondheid ook een geschenk is waar je geen invloed op hebt. Best lastig!

Schrijf reactie (0 Reacties)

Afbreken die schutting?

 

Door Koos de Boer

Afbreken, die zooi! Dat was het eerste dat bij me opkwam toen ik onlangs terugkwam van een symposium over nieuwe woonvormen en mijn achtertuin inliep. In mijn hand het ‘Handboek voor Hedendaagse Hofjes”. De auteurs ervan, architecten, planologen, psychologen en designers hebben ook geen pasklaar antwoord kunnen formuleren maar dat er in de toekomst meer aan collectief wonen moet worden gedacht was klip en klaar. Er meer voor elkaar zijn. Meer met elkaar delen. Uit solidariteit, uit hoffelijkheid, in feite uit noodzaak. Want ‘eenzaamheid is de moderne armoede’.

Vanuit mijn tuinhek bekeek ik de achtertuinen van onze rijtjeshuizen. Allemaal streng afgebakende privé-prieeltjes. Hoge heggen van coniferen, gemetselde muren, veel, heel veel Praxisplanken tot 1.80 hoog, al of niet met klimop er over heen en soms zelfs met prikkeldraad erop. In de traditionele hofjes woon je met de deur naar elkaar toe, zodat contact onvermijdelijk is. Onze tuindeuren liggen ook tegenover elkaar, alleen hebben we de inkijk lekker afgeschermd. Contact verstoord! Al zijn er natuurlijk ook een paar buren waarvan ik wel weet hoe het slot van het tuinhek werkt. Geïnspireerd door het symposium dacht ik alle staketsels weg. Wat zouden wij ouderen die er al veertig jaar wonen, kunnen meeleven met de gezinnen met kindjes aan de overkant. Meeleven, dat is het woord dat bij mij blijft hangen. Afbreken, die zooi? Ik begin, denk ik, maar eens met een lentebarbeque voor álle achterburen.

Schrijf reactie (1 Reacties)

Bewegen brengt geluk

 

 

DOOR INGRID VAN DIJK

Door een twitterberichtje werden mijn gedachten over geluk aangewakkerd. Het ging om de volgende vraag: ‘Waar heb je spijt van vlak voordat je doodgaat?'. De volgende redenen werden genoemd. ‘Had ik maar meer mijn eigen leven geleid, had ik maar meer mijn gevoelens geuit, had ik maar minder hard gewerkt, had ik maar meer tijd doorgebracht met familie en vrienden. Én... had ik mezelf maar toegestaan gelukkiger te zijn.’

Allemaal zeer plausibel en herkenbaar toch? Het mooie is, voor het grootste deel van onze watnou60-doelgroep is er nog alle gelegenheid om genoemde punten aan te pakken, mocht dat nodig zijn...

Even terug naar ‘jezelf geluk toestaan’, Dat zit ‘m in vele zaken en wat mij zelf betreft ook in bewegen. Dat komt zo: ik ben al enige tijd niet in de gelegenheid om voluit te sporten. Dat is balen en ik word daar wat ongelukkig van. Ach, ik wandel wel maar toch… . Wat ik me dan ook nauwelijks voor kan stellen is dat je helemáál niet beweegt, in welke vorm op welke leeftijd dan ook. Natuurlijk lonkt de bank, vrienden of gewoon even niksen. De grens van zelfdiscipline naar luiheid is zo overschreden, ik herken dat. Maar de energie die je ervoor terugkrijgt is zo groot. Tijdens het hardlopen ervaar ik geluksgevoel. Iets met endorfine ofzo. Ik mis dat nu. Dat geluksgevoel kun je jezelf dus makkelijk toe-eigenen. Simpelweg door te bewegen. Dat kan op tal van manieren. Want hoe fijn is het niet om eens een sprintje te trekken, een radslag te maken of een potje te voetballen met je (klein)kind. Kwestie van doen! Al was het alleen al om de pret. Dat is ook geluk. En het mooie is, de spierpijn de dag erna geeft je een tweede ‘geluks’ gevoel…‘. Ik heb gisteren weer bewogen… stoer!’  13 februari 2014

Schrijf reactie (0 Reacties)

Leuke plannen!

Door Margreet Hagdorn

Het is me eindelijk gelukt: ik ben mijn eigen doelgroep. Jaren werkte ik bij tijdschriften en mijn lezerspubliek was achtereenvolgens 30, 18, 25, 35, 60, 16, 40 en 50 jaar oud. En geen een keer was ik even oud als mijn doelgroep. Nou is dat vrij normaal en geen enkele belemmering om een goed blad voor je lezers te maken. Leeftijd is uiteindelijk maar een getal, mentaliteit is veel belangrijker. Toch is het nu wel erg leuk om met watnou60.nl een online magazine te maken dat ook voor mijzelf is.

Want ook ik heb behoefte aan rolmodellen van actieve, frisse, sexy mannen en vrouwen die met lef in het leven staan en met overtuiging hun plek in de wereld innemen. Want 60 is niet meer oud, en als we de berichten mogen geloven, is de kans dat we met 60 pas op 2/3 van ons leven zijn nogal groot.... Ik word wel vrolijk van dat besef: Stel nou toch eens dat ik inderdaad nog 30 jaar mag... wat ga ik dan nog allemaal doen?

 In elk geval dus met partners Koos de Boer en Ingrid van Dijk deze site starten. En op die site geven we inspiratie en informatie voor zestigers. Want het oude beeld dat je rond de 60 gaat denken aan afbouwen klopt niet meer, je gaat juist iets opbouwen. Een nieuw leven met nieuwe plannen en projecten. Dat is leuk, en ook noodzakelijk, want de maatschappij heeft onze inzet hard nodig. Om ons eigen leven nu en voor later goed te organiseren, om dat van  de 'echte' ouderen te verlichten, om al het werk aan te kunnen dat gedaan moet worden, om fit te blijven en onze financiën goed te regelen. Maar bovenal moeten we heel erg van het leven blijven genieten. En daar gaat watnou60.nl dus allemaal over!

Schrijf reactie (0 Reacties)

Oud worden zonder het te zijn

Oud worden zonder het te zijn

Door Koos de Boer

Je kon hem de laatste tijd nauwelijks ontlopen. Rudi Westendorp, hoogleraar ouderengeneeskunde in Leiden, stond met interviews in alle grote kranten en was op televisie bij DWDD en in de documentaire ‘Eeuwig Jong’. Hij maakte nieuws met de boodschap dat wij mensen in de niet zo verre toekomst wel eens 130 jaar zouden kunnen worden: 'Elke week komt er in de levensverwachting een weekend bij. Dus iedere tien jaar zo’n drie jaar'.

Ik had die berekening al eens eerder van hem gelezen. Hij vindt dat je je moet én ook kunt voorbereiden op die extra tijd. In zijn nieuwe boek ‘Oud worden zonder het te zijn’ schrijft hij : 'Je hoort vaak: nu wordt alles minder. Dat klopt ook, er zullen vaker fysieke klachten zijn. Maar over de positieve kanten van het leven na je 60ste hoor je heel weinig. Vreemd, want het is fantastisch dat er een periode volgt die steeds mooier en rijker wordt, en die met zekerheid steeds langer duurt. Ouderen geven het leven een hoog rapportcijfer.'

Is dat nu niet precies wat wij met ‘watnou60.nl’ voor ogen hebben? Na ons zestigste volgt nog een explosie van leven, je kunt heerlijk doorgaan. Ik sluit me overigens helemaal aan bij zijn advies: 'Zorg voor een groot sociaal netwerk. Eenzame ouderen lopen een groter risico op overlijden dan rokers.' En nog een andere tip van de professor: 'Veel mensen denken dat ze na hun pensioen rust hebben verdiend. Hun conditie gaat achteruit en dan neemt het risico te sterven bij operaties toe. Je móét juist af en toe moe worden.'

Tenslotte mijn advies: blijf ‘watnou60.nl’ volgen. Wij bulken van de ideeën voor die ‘extra tijd’.

Aanbevolen: ‘Oud worden zonder het te zijn' door Rudi Westendorp (Atlas/Contact).

 

Schrijf reactie (0 Reacties)

Waarom toch die kerst-stress?

Door Margreet Hagdorn

Tijdens de kerstdagen willen we het liefst met onze familie en dierbaren simpelweg gelukkig zijn. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat de Kerstdagen juist aanleiding zijn voor grote ruzies? Of bron van teleurstelling omdat het toch weer niet zo gezellig was als we hoopten? De bekende Amerikaanse gezondheid- en welnessexpert Christiane Northrup schreef recent een interessante nieuwsbrief over emoties tijdens de feestdagen. Zij stelt daarin dat stress, teveel verplichtingen en meer geld uitgeven dan je eigenlijk wilt al genoeg aanleiding geven om van slag te raken. Daar bovenop komt het feit dat oude familiepatronen vaak bovendrijven zodra je langere tijd met je ouders, broers en zussen doorbrengt. En daarmee ook oude gevoeligheden die we in onze kindertijd bijna allemaal hebben opgelopen. Als dan iemand kritiek heeft, een misselijke grap maakt of een oordeel ventileert, voelt je je meteen weer dat ongelukkige kleine kind van toen.

 En of dat nog niet genoeg is: vooral vrouwen hebben last van een permanent schuldgevoel. Altijd het idee dat we meer moeten geven, dat het niet genoeg is. Gevolg: uitputting en wrok omdat wij niet genoeg aan onszelf hebben gedacht en anderen dat ook niet voor ons doen. Herkenbaar?

 De vraag is hoe dat op te lossen. Want het moet toch mogelijk zijn de Kerstperiode harmonieus door te brengen. Te kunnen reflecteren en te ontspannen. Alweer een aantal jaren geleden ben ik er eens echt over gaan nadenken. Wat heb ik nodig, wat maakt het makkelijker voor iedereen? Onderstaand het resultaat van die bezinning. Voor mij werken deze tips, er zullen er vast nog veel meer zijn. Ik hoor ze graag.Ik wil overigens echt niet beweren dat ik nu in permanente staat van zen rondloop deze periode. Want ik moet... pardon, ik wil erg veel in deze tijd. Met dit jaar 2x11 gasten aan tafel. Helemaal mijn eigen keus. Omdat ik dat leuk vind en de gasten gelukkig ook. En dus loop ik te zingen,  voel ik me happy en heb ik energie. Dit in tegenstellingen tot kerstmissen waarin alles wel teveel leek, zelfs als ik nauwelijks iets deed.  

 Mijn anti-kerst-stress-tips:

 1. Realiseer je dat het heftige gevoel dat je krijgt als je familie onaardig tegen je is, voortkomt uit een situatie van vroeger die er nu niet meer is. Je bent niet klein en onmachtig en kunt dus kalmpjes aangeven dat je van sommige dingen niet gediend bent.

 2. Alle gezelligheid hoeft niet perse in 2 kerstdagen gepropt. Lukt het logistiek niet om de boel goed te organiseren? Dan stel je een derde Kerstdag is. Of je voegt families en vrienden samen, is ook wel eens verfrissend.

 3. Bespreek de plannen bijtijds en vind uit wat iedereen echt wil. Met mijn schoonzus had ik ooit een fijn gesprek waarin we beiden tot de conclusie kwamen dat we bekaf waren en dat het Kerstprogramma overvol werd. We besloten in januari heerlijk met elkaar uit eten te gaan.

 4. Geef elkaar lucht en ruimte als het om de Kerstdagen gaat. Het zijn uiteindelijk maar 2 van de 365 dagen die je met elkaar kunt doorbrengen.

 Tot slot: Bestel het boek 'De wereld draait om jou... en dat is niet egoïstisch' van Philo Hermans. Philo is bladenmaker, bedrijfscoach, communicatie expert en lid van de Raad van Advies van de uitgeverij van watnou60.nl. Ze schreef dit prachtige boek over de weg naar harmonie met jezelf in onze hectische wereld.

 Vrolijk kerstfeest!19-12-2013

 

Schrijf reactie (1 Reacties)

Best moeilijk: hulp aanvaarden

 

 

 

Door Ingrid van Dijk 

Dinsdagavond, onderweg naar een bestuursvergadering. De deur van het appartement van mijn onderbuurvrouw staat open. ‘Vreemd’, denk ik maar loop door. Halverwege de trap besluit ik toch even polshoogte te gaan nemen. ‘Joehoe buurvrouw’, roep ik, ‘je deur is open, gaat alles goed?’. Ik loop naar binnen en daar zit ze. Tussen de dozen en openstaande kastlaatjes. Op de bank, onder een dekentje. Bleek, vermoeid, koud en rillerig. Een potje thee naast haar. Ik schrik van de aanblik.

Ze zit middenin een verhuizing, deze inmiddels 73-jarige, zeer zelfstandige vrouw. Haar gezondheid dwingt haar om te verhuizen naar een ander appartement waar ze meer zorg kan krijgen. Maar haar zelfstandigheid is hardnekkig. Alles wil ze zelf doen. Dozen inpakken, opruimen, sorteren, coördineren, zelfs oud papier weggooien. Want ‘dat heeft ze haar hele leven al gedaan’. Het hulpaanbod van haar buren wees ze herhaaldelijk en zeer beslist af. Er kwam hooguit een dochter het huis in.En daar zit ze dan nu, met al haar zelfstandigheid, en dat bedoel ik niet cynisch.  Ze is totaal óp. Ze ziet er lief en broos uit. Weg masker. Ik krijg de neiging uit medelijden te huilen en slik een brok in mijn keel weg. Zo kwetsbaar ken ik haar niet. Waarom toch dit ‘eigengereide’ gedrag, vraag ik me af. Tegelijkertijd denk ik ook: waarom ben ik niet gewoon gaan helpen, ondanks het tegensputteren. Wat als ze dat zetje juist nodig had? De grote vraag is dan ook: wanneer geven en wanneer nemen? Zeker met het oog op de toekomst waar zowel zorg verlenen aan als ontvangen van je omgeving zo belangrijk wordt. 3-12-2013

 

Schrijf reactie (0 Reacties)

Belachelijk: wandelvoetbal

 

Door koos de Boer

Van zo’n bericht in de krant ga je als oud-voetbaljournalist stuiteren:  zestigplussers, die wedstrijden gaan voetballen zonder te mogen rennen. Zelfs een ‘zweefmoment’ tijdens het lopen, zoals bij snelwandelen, wordt afgefloten en bestraft met een vrije trap. Wandelvoetbal heet ’t en het is natuurlijk in Engeland begonnen. Ik zie het al helemaal voor me, kijk die stramme oudjes toch. “Stelletje zoutzakken” schold vroeger m’n trainer als we weer eens als met de noppen in het gras geschroefd, stil leken te staan. Het is natuurlijk goed bedoeld van het Nationaal Ouderenfonds. Uit angst voor het breken van onze broze botten. Maar waarom dan meteen weer van die strenge regeltjes? Trouwens, in het Engelse promotie-filmpje op YouTube werd er om een bal te pakken te krijgen wel degelijk– en onbestraft overigens- meer inspanning gedaan dan gewandeld. Wat wil je ook als onze grote voetbalwijsgeer Johan Cruijff altijd zegt dat ‘de bal in de voet van de man spelen’ het moeilijkst van het spelletje is. Dat lukt dus niet te vaak en blijf dan maar eens stilstaan. Gewoon er achteraan toch?

 Niks tegen om een beweegprogramma voor 60-plussers op te zetten. Maar ga dan eens op maandag- of donderdagmiddag kijken op het veld van Zeeburgia in Amsterdam. Daar traint al jaren de nu 75-jarige Sjaak Swart met een groep oude makkers, onder wie ook Freek de Jonge. Tot voor kort hebben ze onderlinge partijtjes gespeeld. Nu doen ze een rondootje, een positiespel met een lummel in het midden. Dus niks wandelen. De bal is de prooi waarop gejaagd moet worden. Fanatiek zelfs. Dat hoort bij voetbal, zolang als het gaat natuurlijk. Dat weet je zelf het best! 19-11-2013

Schrijf reactie (0 Reacties)

Dat vreselijke woordje 'nog'

 

Door Margreet Hagdorn

Werk je nog? Zijn jullie nog bij elkaar? Wonen jullie nog in dat grote huis? Enzovoort, enzovoort...Wat heb ik toch een hekel aan vragen en opmerkingen waarin het woordje 'nog' voorkomt. En naarmate ik ouder wordt, komen die vragen helaas steeds vaker langs. Ze worden heus goedbedoeld en vanuit gemeende interesse gesteld, maar er zit een veronderstelling in verstopt waar ik heel kriegelig van wordt. Alsof dingen alleen maar ophouden, afnemen of weggaan. Natuurlijk wordt, naarmate we ouder worden, de portie 'verleden' in ons leven steeds groter en de portie 'toekomst' kleiner. Maar ik verzet me ertegen dat het verleden daarmee ook het ijkpunt wordt. Stel mij alsjeblieft geen vragen met 'nog' erin. Nee, ik hoor liever het woordje 'al'. Heb je al plannen voor de toekomst? Weet je al wat voor werk je verder gaat doen? Hoe je je leven en dat van anderen verder gaan verrijken? Al nagedacht hoe je wilt gaan wonen? En waarom zeggen we niet als compliment 'Wat ben je mooi' in plaats van die in verwondering verpakte toespeling op je leeftijd? Wat zie jij er nog goed uit.... brrrr. Laten we met z'n allen besluiten dat 60 niet jong meer is, gelukkig niet, maar dat er nog een heel aantal jaren in het verschiet liggen waarin we nog een heel dikke bijdrage mogen, kunnen en ook moeten leveren. Gewoon, met z'n allen in min of meer volle vaart vooruit. En dat we voortaan simpelweg vragen 'hoe is het nu met je?'. Dat zou nog eens leuk zijn! 

Schrijf reactie (3 Reacties)

Tweets @watnou60

RT @liefdevoorzorg: Hugo Borst heeft gelijk: veranderingen in de zorg moeten sneller! Zijn jullie het daarmee eens? 😊https://t.co/XkIOc7exK9
dec 03replyretweet
Kijk op https://t.co/DOdCjEGBI5 en maak kans op het boek Inktspot https://t.co/S0I3dq8e2V
dec 03replyretweet